Ellen verloor haar dochter Tessa, die vol in het leven stond

Tijdens de zomerfeesten van 2017 stort de wereld van Ellen de Roo in als ze hoort dat haar 15-jarige dochter voor de trein is gesprongen. Wat een leuk avondje stappen had moeten worden, blijkt uit te zijn gemond in een nachtmerrie. ‘Officieel is het zelfdoding maar zo zie ik het niet. Tessa had nog zoveel plannen.’

Door Lars Regeer

Het is 04.00 uur ‘s nachts als de politie bij familie De Roo op de stoep staat. Een scène die de meesten van ons alleen in een serie of film kunnen voorstellen is voor Ellen en haar man werkelijkheid geworden. Een paar minuten later volgt een fatale klap in het gezicht. Haar dochter is er niet meer. Ze is voor de trein gesprongen, vertellen de rechercheurs haar. “Ik heb op mijn knieën in de woonkamer gezeten. Je wereld stort letterlijk in”, vertelt ze geëmotioneerd. “Ik heb haar pyjama nog uit de wasmand gehaald om haar geur terug te halen. Ik was compleet van slag.”

De dag voor het noodlottige ongeval is er nog niets aan de hand. Een avondje zomerfeesten met haar vrienden staat op de planning voor de 15-jarige Tessa. Ze is een echte levensgenieter, een gangmaakster en kijkt er dan ook reikhalzend uit.

Nog diezelfde avond gaat het helemaal mis. Ellen: “Tessa was een heel populair meisje en enkele jongens waren verliefd op haar maar daar moest ze niets van weten. We hadden het er thuis weleens over en dan zei ik ook dat ze lekker moest doen waar ze zin in had. Ze was nog zó jong. Tijdens die bewuste avond was een vriend van een jongen die verliefd op haar was nogal boos geworden. Ze had met een andere jongen gezoend en dat werd niet in dank afgenomen zal ik maar zeggen. Vooral als meisje krijg je meteen een stempel als je zoiets doet en dat heeft ze zich heel erg aangetrokken. Uit een mix van schaamte, verdriet en boosheid is ze - volledig in paniek - weggelopen en op de trein naar Arnhem gestapt. Ze heeft nog wel geprobeerd om met vrienden te bellen en te appen maar niemand had tijd voor haar. Op een gegeven moment werd ik gebeld door een vriendin van haar dat ze kwijt was en hebben we haar als vermist opgegeven. Vervolgens ging iedereen op zoek naar haar, op alle social media ging het rond. Dat heeft ze nog gezien. In Elst probeerde ze nog om uit te stappen maar dat lukte niet want de deuren gingen net dicht. Daarvan is ze blijkbaar helemaal in paniek geraakt. In Arnhem is ze uiteindelijk uitgestapt en een paar minuten later voor de trein gesprongen. Toen was het gebeurd.”

Tekst gaat verder onder de foto. 

Ellen de Roo denkt iedere dag aan haar overleden dochter 

‘Hoe kon ze zoiets doen?’, die gedachte beklijft Ellen nog vaak. “Tessa stond middenin het leven. Ze had nog zoveel plannen. Ze had het er vaak over dat ze er naar uitkeek om naar Uganda te gaan voor een schoolproject en was al een nieuwe winterjas aan het uitzoeken. Dat doe je niet als je het leven niet meer ziet zitten. Door dit soort zaken is het heel lastig voor te stellen dat ze voor die trein is gesprongen. De rechercheurs hebben de hele route die ze heeft afgereisd nagelopen en getuigen gehoord en zij noemden het ‘een noodlottig samenloop van omstandigheden met fatale afloop’. Ik dacht: dat is precies wat het is. Die sprong was helemaal niet de bedoeling. Het puberbrein heeft soms kortsluiting. Ze dacht waarschijnlijk: als ik spring ben ik van mijn problemen verlost en daarna gaan we weer verder.”

Het afscheid van Tessa stond in het teken van feest vieren, iets wat kenmerkend voor haar was. “We wilden Tessa herdenken zoals zij was. Ze was een gangmaakster, als ze bij het voetballen de kleedkamer in kwam dan gingen de muziekboxen aan. Maar ze was ook heel gevoelig en gaf advies aan anderen. Een meisje dat gepest werd op school kon ze het gevoel geven dat ze er toch bij hoorde. Tijdens de uitvaart hebben we haar leven gevierd met de muziek die ze altijd draaide en aan het einde hebben we ballonnen opgelaten. Ik heb daar een fijn gevoel aan over gehouden.”

In de periode kort na het overlijden van haar dochter wordt ze vaak overvallen door haar verdriet. “Als ik een bepaald liedje op de radio hoorde moest ik de auto echt even aan de kant zetten. De tranen overvielen mij. Je leven oppakken na zoiets heftigs, daar is geen handleiding voor. Je doet wat je moet doen maar eigenlijk wil je dat helemaal niet. Ik leefde in een waas. Mijn hoofd zat vol met watten en mijn hart was van steen. Inmiddels heb ik meer controle over mijn verdriet maar af en toe overvalt het mij nog steeds. Ik ben er elke dag mee bezig.”

“Loslaten doe je nooit”, vervolgt Ellen. “Sommige mensen zeggen: je moet het een plekje geven. Dat kan helemaal niet. Het is geen vaas die je even in een hoekje zet. Mijn verdriet om het verlies van Tessa zal er altijd zijn. Ik ben ook trots op mijn verdriet. Het mag er zijn.” Dat ervaart ze ook bij de praatgroep kindverlies van MeerVoormekaar. “Het praten over het verlies ervaar ik als erg fijn. Ik deel hier dingen die ik zelfs tegen mijn beste vriendin niet vertel. Dat lucht zó erg op. De mensen die hier komen begrijpen elkaar. We zijn allemaal verschillend en hebben andere verhalen maar ons verdriet is hetzelfde.”

In haar omgeving merkt ze tot haar teleurstelling dat veel mensen juist niet praten over het verlies van Tessa. “Eerlijk gezegd heb ik daar best veel moeite mee. We proberen Tess levend te houden en dan is het heel lastig als mensen het onderwerp vermijden of haar naam niet noemen. Mensen zijn bang dat ze je verdrietig maken als ze erover beginnen maar het punt is dat ik al verdrietig ben. Er niet over beginnen, maakt het juist alleen maar erger.”

Momenteel zit Ellen met haar man in Uganda, de plek waar haar dochter naartoe zou gaan met school. “Mijn kijk op het leven is door alles wat er gebeurd is drastisch veranderd. Ik heb Tessa’s bucketlist op papier gezet met die van mij ernaast. Ik wil alle mooie momenten die het leven biedt met twee handen aangrijpen, want het kan plots voorbij zijn.”