Jan en Tini uit Bergharen zijn zestig jaar getrouwd

Op 1 juli 2025 vierden Jan (83) en Tini Bramsen (81) een bijzondere mijlpaal: het echtpaar uit Bergharen was op die dag precies zestig jaar getrouwd. Eerst werd het jubileum gevierd in het dorpshuis, een paar dagen later volgde een extra feestelijk tintje met een bezoek van burgemeester Helmer en de redactie van dit weekblad. 

Alsof het een gewone dag is, ontvangt het echtpaar ons in hun vertrouwde huis in Bergharen. De grootste feestelijkheden liggen al achter hen. Dat de burgemeester en de lokale krant nu nog langskomen, zien ze als een mooi toetje.

Even is het zoeken naar woorden, maar al snel zit Jan op de praatstoel en ontvouwt zich hun bijzondere levensverhaal. Jan komt uit de buurt van Gorinchem, Tini uit Drenthe. Als ‘smeerjongen’ in de wegenbouw werkte Jan al vanaf zijn veertiende. Op zijn zestiende werd hij voor een klus naar het noordoosten van het land gestuurd. “We hebben elkaar ontmoet op de kermis,” blikt Jan terug. “Een kameraad van mij had afgesproken twee meisjes naar huis te brengen. Maar dat betekende: 15 kilometer die kant op, weer terug, en dan 15 kilometer de andere kant op. Je raadt het al: hij vroeg of ik Tini thuis wilde afzetten.”

Tini glimlacht: “We hadden meteen een klik. Normaal ging hij in het weekend naar huis, maar sinds we verkering hadden bleef hij ieder weekend in Drenthe.”

In 1972 strijkt het stel neer in Bergharen. Ze hebben dan al veel van Nederland gezien. Voor het werk woonden ze jarenlang in een salonwagen, telkens in de buurt van een nieuwe klus. Jan: “In ‘72 kwamen we hierheen voor de aanleg van de A50 tussen Ewijk en Ravenstein. Een klus van meerdere jaren. Toen kregen we de kans om hier zelf een huis te bouwen. Ik wilde niet terug naar Gorinchem, Tini niet naar Drenthe. Dus zeiden we tegen elkaar: waarom blijven we niet gewoon hier?”

En zo gebeurde het. Het stel aardde snel in Bergharen. Tini ging korfballen bij Fortuna, Jan werd actief bij voetbalclub UNI, de voorloper van UHC. “Ik heb er ook in het bestuur gezeten en was voorzitter van de barcommissie. Toen de fusie eraan kwam, heb ik het stokje overgedragen. Ik was er toen fel tegen. Nu zie ik dat anders. We hadden het goed voor elkaar bij UNI, maar achteraf zie ik ook de voordelen van de fusie.”

Zestig jaar huwelijk roept natuurlijk de vraag op: wat is hun geheim? Jan hoeft er niet lang over na te denken. “Geven en nemen. Echt waar. In zestig jaar is het heus niet altijd pais en vree geweest, maar we hebben nooit écht ruzie gehad. Als jij (wijst naar Tini) boos was, had ik drie dagen wel beeld maar geen geluid. Maar het eten stond gewoon op tafel. Dan wist ik: het zit wel goed. Tegenwoordig geven mensen het te snel op. Je moet koesteren wat je hebt.”

Inmiddels genieten Jan en Tini van het leven in rustiger vaarwater. “Tot mijn 78e werkte ik nog. Kreeg ik gewoon nog een nieuw contract. Maar op mijn 80e kreeg ik een herseninfarct. Gelukkig ben ik goed hersteld, maar grondwerk verrichten is einde verhaal. Ik kan nog lopen met een rollator, al gebruik ik liever mijn stok. Kom nou, ik ga toch niet met zo’n ding lopen?” zegt hij met een knipoog. “Verder puzzel ik veel, lees graag en ik heb genoeg koffie-adresjes in de buurt. Ze krijgen ons Bergharen niet meer uit.”