v.v. Niftrik vierde eeuwfeest met expositie over clubhistorie

In de honderd jaar tijd dat Niftrik bestaat vierde het relatief weinig sportieve successen. Maar verhalen zijn er genoeg. Je zou er een museum mee kunnen vullen, moet Marko Hofmans hebben gedacht, die de ruimte boven de kantine omtoverde tot expositieruimte tijdens het feestelijke jubileum. Een rondgang langs enkele bijzondere historische wapenfeiten van gemeente Wijchens oudste voetbalclub.

Door Lars Regeer

Eerder was het al in de kolommen van deze krant te lezen. v.v. Niftrik zit bij Marko in het bloed. Het was zijn opa Tinus die de club mede oprichtte, en met een vader die pal naast de club woonde en daar net zo vaak was als thuis, is het niet zo gek dat Marko vandaag de dag een van de gezichten is van de club.

In de bovenzaal van De Waayershof komt de historie van de vereniging tot leven. De oude tenues hangen aan de wand. Krantenknipsels met historische gebeurtenissen zijn vastgeprikt aan expositieborden. De gehele privécollectie van de familie Hofmans is te bewonderen: spelerskaarten, medische sportkeuringen, de eerste uitgave van het clubblad en zelfs competitie-uitslagen uit de jaren ‘50 zijn bewaard. Marko benadrukt op zijn Cruijffiaans: “Als je iets weggooit, heb je het nooit meer.” Zo blijven feiten, zoals het kampioenschap van Niftrik in 1940 met 57 punten en een doelsaldo van +30, voor de eeuwigheid bewaard.

Ook de prijzenkast van Niftrik werd dit weekend uitgestald. Naast de vier kampioenschappen die de club behaalde, staat ook de trofee van “het Nederlaagtoernooi in Diosa van 1961” in de kast. Hofmans: “Alle bekers die ooit zijn gewonnen, welke prijs dan ook, staan hier. Ik vertik het om deze weg te gooien. Voor ieder toernooi hebben onze voetballers hun best gedaan en vrijwillige ouders gevlagd en gereden. Dat soort zaken moet je koesteren.”

Hoewel de club dus op sportief gebied weinig successen kende (slechts vier maal werd het eerste kampioen), blinkt de vereniging uit in bijzondere verhalen. In de jaren ‘60 en begin jaren ‘70 werd er gespeeld aan de oevers van de Maas. Kleedhokken waren er niet, dus werd de thee op het veld geschonken en gedronken, en de derde helft werd gevierd bij de dames van Café Roeven of Café Schreven. In die jaren haalde Niftriks accommodatie zelfs de krantenkoppen toen het voetbalveld per ongeluk werd omgeploegd door een medewerker van een loonwerkersbedrijf, die het al zo gek vond dat de doelpalen op het veld stonden.

En wat te denken dat het de shirts van het grote Ajax kreeg toegezonden na de oorlog, als actie uit het rampenfonds omdat Niftrik tijdens de oorlog was afgebrand. Saillant detail: de Amsterdammers wilden ze naderhand wel weer terug hebben.

Thuisbasis voor teams buiten het eigen dorp bleek het toen een elftal van AWC uit onvrede zich aan de poort in Niftrik meldde. Het team viel naast zijn sportieve uitlatingen op om zijn uitjes naar bijvoorbeeld Joegoslavië, waar men ook voetbalde tegen de plaatselijke FC. Opvallend genoeg verliet het de club wederom na een meningsverschil en verkaste het naar een vereniging elders binnen de gemeente Wijchen.

Grote voetbalclubs waren ook te gast op De Eik, de thuisbasis van v.v. Niftrik. Bij de ingebruikname van het nieuwe sportpark kwam oud-PSV op bezoek, welke het streekelftal op een gelijkspel wist te houden. Jaren later ontving het De Graafschap, maar die uitslag zullen we voor het gemak maar even onthouden waar deze in de dubbele cijfers liep.

Voor andere historische wapenfeiten, zoals het gegeven dat v.v. Niftrik als eerste een vrouwelijke voorzitter aanstelde en in 1989 de meeste doelpunten maakte van alle regionale teams, vragen we u clubman Marko eens aan te stoten om een kijkje te nemen in Niftriks archief. Sinds afgelopen weekend treft u in ‘zijn’ museum ook de theekan aan waaruit in de jaren ‘60 en ‘70 werd gedronken. Hans Schreven, die de kan nog in bezit had, overhandigde deze persoonlijk aan Marko tijdens het feestelijke weekend. Marko was er zichtbaar door geraakt: “De verzameling is hiermee compleet. Ik zou niet weten wat er nog bij zou moeten. Of ja, nu ik er goed over nadenk: we kunnen nog wel wat leden gebruiken, om nieuwe geschiedenis te schrijven.”