Wegwijs test de Wijchense kermis

Wijchens Weekblad Wegwijs volgt sinds jaar en dag de Wijchense Kermis. In onze jubileumuitgave van volgende week leest u daar meer over. Maar een rondje over de kermis om vervolgens attracties te beoordelen? Dat kwamen we niet tegen toen we de oude kranten erop nasloegen. Dus namen we zelf de proef op de som. De redactie stapte de kermis op en testte enkele attracties. 

Door Lars Regeer en Milan Sanders

De attracties die deze middag werden aangedaan zijn overigens willekeurig gekozen en minstens zo willekeurig beoordeeld. Gewoon zoals een kermisbezoeker dat doet: kaartje kopen, instappen en kijken wat er gebeurt. Voor de vorm letten we op zaken als beleving, uitstraling, sensatie en gastvrijheid. Beschouw het vooral als een uitnodiging om zelf eens de proef op de som te nemen.

The Crazy Spider
We beginnen veilig. The Crazy Spider, een familieattractie, is de eerste halte. Twee kaartjes worden vriendelijk overhandigd en enkele minuten later stuiteren we over het marktplein. The Crazy Spider doet precies wat je van een dergelijke attractie verwacht. Uit de speakers klinken Nederlandse klassiekers, afgewisseld met uiteraard het onvermijdelijke A-team, en naarmate de muziek vordert, gaat het tempo omhoog. Voor echte waaghalzen is de sensatie wat aan de tamme kant, maar voor wie rustig kennis wil maken met de kermis is de attractie uitstekend geschikt. Net als voor mensen die bij het woord ‘achtbaan’ al beginnen te twijfelen aan hun levenskeuzes. Eindoordeel: 6,5.

Schiettent
Een kermis is natuurlijk ook de plek om met een mooie prijs naar huis te gaan. Dus waar kun je beter terecht dan bij de schiettent? Aan het enthousiasme van de redactie ligt het in ieder geval niet. Aan onze schietkunsten des te meer. De opdracht om zes doelwitten te raken blijkt een brug te ver. We komen iets verder dan de helft en kunnen dus zonder prijs weer vertrekken. Schieten blijft leuk. Er zit toch iets in het moment waarop je de roos raakt. De uitleg over waarop precies geschoten moet worden, is alleen niet helemaal duidelijk, en het ontvangst is ook niet bepaald het warmste onderdeel van de middag. Dat doet iets af aan de beleving. Eindoordeel: 5,5. Maar laat u vooral niet tegenhouden door onze score. Niet geschoten is tenslotte altijd mis.

Kamelenrace
Onze redactie zou zichzelf niet zijn geweest als ze het niet even tegen elkaar op zouden nemen. Dus de Kamelenrace was een duidelijke volgende stop. Hoewel er veel meer dan twee mensen mee kunnen doen begon de enthousiaste exploitant al direct toen de redactieleden gingen zitten. Een tegen een dus. Allebei zo goed mogelijk een bal in één van de gaten voor je gooien, is het raak? Dan rent je kameel vooruit. En de eer mag naar Lars, hij wist te winnen en mocht een mooie prijs uitkiezen. Eindoordeel: 7.

Blikgooien
Een klassieker op de kermis is natuurlijk het blikgooien. Ouders en opa’s en oma’s zullen ongetwijfeld veel tijd hier doorgebracht hebben afgelopen week. Want de prijzen die je er kan winnen zijn vooral erg leuk voor de (klein)kinderen. De redactie ging zich er ook aan wagen en mocht drie keer drie ballen gooien. In de eerste ronde was het al raak en gingen alle blikken om. Helaas kon het goede begin niet worden doorgezet en gingen de rondes daarna wat minder. Toch mocht er door de eerste ronde een prijs worden uitgekozen, het werd een Stitch knuffel. Terwijl het stoere jongetje naast ons een mooi zwaard uitkoos, tot weinig verbazing van zijn opa en oma, nadat hij blikken had omgegooid. Net als bij de schiettent deed het ontvangst iets van de beleving af. Eindoordeel: 6.

The Magic Mouse 
Dit is een achtbaan die nu al een tijdje op de kermis meedraait, maar in de tijd dat de redactie er veelvuldig kwam stond het er nog niet. Voor beide heren dus de eerste keer, zonder enig idee wat ze moesten verwachten werd er een kaartje gekocht. Eenmaal in het karretje hielp de medewerker netjes met checken of alles veilig was, en daar gingen ze. Eerst rustig omhoog, daarna nog altijd rustig het bochtje om, waar je heel mooi uitkijkt op het kasteel. Dat dacht een van de redactieleden ook, die het moment vast wilde leggen met zijn telefoon. Plots kwam er een ruk naar links en een draai naar rechts en ging de achtbaan in volle vaart vooruit, niet echt het moment voor een foto dus. Na een aantal keer draaien in het karretje, een daling naar onder en heel wat gelach verder was daar alweer het eind van de attractie. Zeker voor herhaling vatbaar, was de eerste reactie. Eindoordeel: 8,5.

De breakdance
Een graffitimuur, rondhangende tieners en het gezoef van karretjes die op een paar centimeter van je neus voorbijschieten. De Breakdance is een klassieker en gedraagt zich ook als zodanig. Dat het in Wijchen ooit misging met een soortgelijke attractie, maakt het instappen voor de redactie toch ietwat spannend. Maar ja, voor een goede recensie moet je wat overhebben. Qua beleving scoort de Breakdance hoog. Het is een lesje natuurkunde in de praktijk, waarbij zwaartekracht geen abstract begrip meer is. Zelden is de redactie van dit weekblad zo grondig door elkaar gehusseld. Na afloop volgt een kort moment van bezinning. Even bijkomen, de duizeligheid laten zakken en ons afvragen waarom we dit ook alweer een goed idee vonden. Met enige twijfel wordt vervolgens de oliebollenkraam opgezocht. Om de kermis op een passende manier af te sluiten, maar vooral omdat er na zo’n rit blijkbaar een duidelijke behoefte bestaat aan iets dat níét beweegt. Eindoordeel: 8,5.