Na duizenden pirouettes stopt Stella met haar balletstudio

Begin deze maand was het 46 jaar geleden dat Stella van Wanrooij (66) haar eerste meters maakte als balletdocente. In een keldertje in de Homberg. Die tijd staat haar nog altijd helder voor de geest. Ook vanwege haar instelling destijds: overtuigend en vastberaden. “Ik zou de danswereld in Wijchen wel even op zijn kop zetten. In Wijchen gaf de muziekschool danslessen, maar dat was niet van hoog niveau, vond ik. Op de opleiding werd ik vaak gecorrigeerd. Dan dacht ik: dat hadden ze in Wijchen wel even mee kunnen geven. Met steun van mijn ouders ben ik toen in dat keldertje begonnen. Binnen een half jaar zat ik vol.” 

Door Lars Regeer

Nu, bijna een halve eeuw later, hangt Stella de balletschoenen aan de wilgen. Haar studio is overgedragen. “Weet je wat het is, het is gewoon mooi geweest,” zegt de markante dansdocente. “Het is mijn kindje, maar wel een kind dat veel te lang thuis heeft gewoond. Tegenwoordig spelen sociale media, Instagram en TikTok een grotere rol. Daar ben ik niet van, dat past helemaal niet bij mij. Ik heb eens uitgerekend hoeveel lessen ik heb gegeven: 30.000! Ik heb er vrede mee. Ik kijk wel eens in de Ikea naar zo’n uitklapbed. Die heeft ook een houdbaarheidsdatum. Dat alles het bij mij nog doet; het is een wonder.”

In de gangen van de dansstudio kwamen dans, vriendschappen en ontmoeting samen. Even neerploffen op de bank, bijpraten, en vooral de belangrijkste bijzaak van het leven volgens Stella: dansen. Eerst in een keldertje in het Achterloo, waar nu ongeveer Le Poutre zit, en daarna aan de Vijverlaan. Daar beleefde Stella hoogte- en dieptepunten.

Tekst gaat verder onder de foto. 

Stella in haar jonge jaren, al zwierend op de dansvloer. Foto: Wegwijs 

“Vooral hoogtepunten,” benadrukt ze. Zelfs in moeilijke tijden. Tijdens corona bijvoorbeeld, toen een groot deel van de leden de contributie bleef doorbetalen. Ook is ze trots op haar 25 leerlingen die inmiddels hun brood met dans verdienen: “Dat is echt een hoop.”

Lastiger waren de momenten waarop privé en werk elkaar raakten. “Ik was twee jaar geopend en mijn vader overleed aan een aneurysma. Dat was pittig. Mensen zeggen ‘gecondoleerd’ en het leven gaat weer door. Door de discipline van de opleiding heb ik me er altijd doorheen geslagen. Daar zeiden ze: huilen kan niet tijdens de les. En als je je niet lekker voelt, neem je maar een paracetamol. Hoofdpijn zul je ook hebben als je voor de groep staat.”

Opgelucht is ze dan ook enigszins dat de druk er nu af gaat. Geen aangiftes, mailtjes en administratie meer. Eindelijk tijd om met anderen af te spreken zonder telkens de agenda op zijn kop te zetten. “Ik vermaak me straks wel. Ik klus, lees en tuinier graag. En ik blijf hier nog twee keer per week lesgeven. Anders roest ik. De groep zei ook: als jij stopt, stoppen wij ook. Pure chantage is dat!” zegt ze met een knipoog.

“Ik ben blij dat ik stop, maar nog blijer dat het hier niet stopt. De warme herinneringen die mensen hier altijd hebben gehad, kunnen gewoon blijven bestaan. Een leerling van mij, die hier van kleins af aan lest, neemt het over. De cirkel is rond. Mooier kan het niet.”