Spanningen in Bergharense bos: ‘houd rekening met elkaar’

Het bosje van Bergharen is in de omgeving Maas & Waal nog een van de weinige plekken waar je je hond los mag laten lopen. Dat wordt gemerkt, want deze mooie, natuurlijke plek wordt steeds vaker bezocht – en niet alleen door hondeneigenaren. Dat zorgt voor spanningen.

Door Milan Sanders

Masja Thomassen maakt deel uit van de leefbaarheidsgroep van Bergharen. Ze woont al 25 jaar dicht bij het bos en heeft zelf twee hondjes. Daardoor heeft ze goed zicht op de situatie. “Eigenlijk is het hier sinds de coronatijd heel erg druk geworden. Toen namen veel mensen een hond. Die mag hier loslopen, dus dan komen ze allemaal hierheen.”

Dat is op zich niet het probleem voor Masja. Wat haar vooral stoort, is hoe mensen in het bos soms met elkaar omgaan. “Er zijn hier ook wandelroutes en ruiterpaden. Honden vinden paarden erg interessant en kunnen er zomaar achteraan schieten. Als ik een paard zie doe ik mijn hond direct aan de riem, maar dat doet niet iedereen, want hij mag los. Helaas is het daardoor al misgegaan.”

Zo heeft inmiddels een hond een paard in het been gebeten, een wond in het been bleef over, wat voor flinke frustratie tussen de eigenaren zorgde. En daar blijft het niet bij. “In de buurt weten ze inmiddels dat ik bij de leefbaarheidsgroep zit, dus ik krijg regelmatig appjes over situaties.” Zo is er bijvoorbeeld een buurvrouw die vorige week aan Masja heeft laten weten dat ze in haar mouw is gebeten.

“Als ik door het bos loop, hoor ik steeds vaker woordenwisselingen tussen wandelaars en mensen met een hond, of tussen ruiters en mensen met een hond,” vervolgt Masja. “Daar worden niet al te vriendelijke dingen gezegd. Ik vermijd het bos tegenwoordig maar in het weekend, vanwege de drukte en de spanningen. Eigenlijk heel jammer, want het is dichtbij en voor mijn honden de ideale plek.”

Ook het loslaten van afval helpt niet mee. “Ik loop bijna elke maandag wel even een rondje met een afvalzak om het bos weer schoon en netjes te maken. Mensen gooien van alles weg: sigaretten, zakjes met hondenpoep die ze gewoon op de grond laten liggen, plastic flesjes, en erg veel Capri-Sun-verpakkingen. Zonde voor de natuur én voor de dieren, zoals de honden en paarden die hier komen.”

Een oplossing voor het probleem lijkt nog niet gemakkelijk gevonden. De een wil dat loslopende honden alleen nog in het grote zandgebied worden toegelaten en niet meer op de voetpaden; de ander wil helemaal geen loslopende honden meer. Masja ziet het anders: “Ik denk dat je het in zo’n situatie nooit voor iedereen goed kunt doen. Ik hoop zelf dat ik gewoon met mijn honden los kan blijven lopen. Wat ik wil meegeven is: houd een beetje rekening met elkaar. Daar komen we denk ik al een heel eind mee.”