Voormalig AWC-team viert vijftigjarig bestaan
Deze AWC-ers zijn al vijftig jaar onafscheidelijk van elkaar
Vijftig jaar geleden stonden ze voor het eerst samen op het veld bij AWC in Wijchen. Een halve eeuw later zijn ze nog altijd met elkaar verbonden. Het voormalige elftal rond Jan Wessels en Jo Toonen viert binnenkort zijn vijftigjarig bestaan. Een jubileum dat minstens zoveel over vriendschap vertelt als over voetbal.
Door Lars Regeer
De knieën zijn versleten, de gewrichten minder soepel dan vroeger. De verhalen daarentegen lijken nauwelijks aan slijtage onderhevig. In de woonkamer van Jan Wessels, in de oer-Wijchense wijk Valendries, halen Jan en Jo herinneringen op aan de ploeg die door de jaren heen bekend kwam te staan als "AWC ’76".
Het begon op 13 mei 1976. Jo stond die dag bij Jan op de stoep. Samen met enkele spelers uit het eerste elftal sloot hij zich aan bij wat toen nog AWC 5 was. "Het niveau lag voor ons aanvankelijk wat aan de lage kant,” zegt Jo. Dat bleek ook uit de resultaten: drie kampioenschappen volgden elkaar in korte tijd op.
In welke klasse dat precies was, weet Jo niet meer. Jan wel. "Derde klasse afdeling,” zegt hij zonder aarzelen. Gedurende het gesprek blijkt vaker dat hij de details opvallend scherp heeft bewaard.
Bij het terugblikken mogen de fotoboeken niet ontbreken. Op de omslag prijkt het complete team, met op de borst de naam "AWC ’76". Binnenin bevinden zich tientallen foto's die herinneren aan een tijd waarin voetbal en kameraadschap nauw verweven waren. Eén afbeelding springt eruit: een groepsfoto met voormalige internationals als Daan Schrijvers, Roel Wiersma, en Tonny van der Linden.
De foto verwijst naar een benefietwedstrijd die het team organiseerde voor de stichting Wij Vakantie Zij Ook, destijds actief in het ondersteunen van gezinnen met beperkte financiële middelen. De oud-internationals werden persoonlijk benaderd. "Via via kwamen we aan telefoonnummers en hebben we ze zelf gebeld, ” vertelt Jan. "Dat vonden ze bijzonder.”
Tijdens die wedstrijd speelde ook Theo Borsten mee in het Oranje tenue. Over de uitslag verschillen de herinneringen aanvankelijk van mening. Jo meent dat zijn ploeg won, maar Jan corrigeert hem direct. "Nee, het werd 2-1, voor de oud-internationals.” Veel belangrijker was volgens beiden de opbrengst: ruim vierduizend gulden voor het goede doel.
Het is een van de vele verhalen die deze middag voorbij komen. Opvallend genoeg gaan de meeste herinneringen niet eens over voetbal. Ze gaan over weekenden weg, feestavonden, fietstochten, biljarttoernooien en de zogenoemde derde helft. "We hebben heel wat gevoetbald, maar ook héél wat keren de derde helft gespeeld,” biecht Jo op. Ook voor de kinderen werden activiteiten georganiseerd, zoals playbackshows en sinterklaasfeesten.
Toen de meesten in 1996 stopten met voetballen, verdween het spel naar de achtergrond. De onderlinge band bleef. Feesten kregen vaak een thema: een cowboyavond, een Tirolerfeest, boerenbruiloft of een Amsterdamse avond. De mannen verschenen steevast verkleed. Ook hun partners maakten deel uit van het gezelschap en waren bij vrijwel alle activiteiten betrokken.
Jan herinnert zich vooral de creativiteit waarmee de evenementen werden georganiseerd. "Arrangementen zoals tegenwoordig had je toen niet. We moesten alles zelf bedenken en organiseren. Tijdens een Amsterdamse avond, die samen met kinderen (toen rond de 25-30 jaar oud) gevierd werd ging als volgt; het centrum Wijchen was voor heel even Amsterdam. Op het kerkplein werd door een van hen “De Koster” gezongen, verderop stonden enkele “leden” van het Leger des Heils, een zwerver zat op de markt tegen een boom en in het horeca- straatje kwamen we Koos Albers tegen, inclusief rolstoel. En achter de ramen bij ’t Sterrebosch waren er de Amsterdamse Wallen nagebootst. We hebben die avond ontzettend gelachen.”
Verjaardagen en Abrahamfeesten vormden nieuwe aanleidingen om bijeen te komen. En dit jaar komt daar een bijzonder jubileum bij. Voor het vijftigjarig bestaan vallen de activiteiten onder de paraplu van een voetbalthema, met onderdelen als warming-up, aftrap, finale en blessuretijd.
Het hoogtepunt? De finale op 27 juni a.s. Met dit keer een kleine verkleedpartij. "Iedereen draagt die avond een groene stropdas,” vertelt Jo. "En ons eigen clublied, "Vrienden voor het leven", mede mogelijk gemaakt door Ferry Janssen, wordt door de mannen uit volle borst gezongen. Daarna volgt een verrassingsprogramma dat door onze kinderen (inmiddels rond de 50 jaar) is samengesteld.” Met een potje bier, muziek en Jos Wessels achter de draaitafel als dj moet het opnieuw een memorabele avond worden.
Het zijn de vertrouwde ingrediënten van een traditie die al tientallen jaren standhoudt. Tegelijkertijd beseffen de mannen dat de tijd niet stilstaat. "Waarschijnlijk wordt dit een van de laatste grote avonden die we organiseren. Ook wij zijn inmiddels in de blessuretijd van het leven beland.”
Op de foto boven ontbreken, de helaas overleden; Marien van den Broek, Wim Jansen, Tonnie Aalbers, Jan Hormes en Iet de Swart-Rikken. Zij maakten jarenlang deel uit van de vriendengroep en worden tijdens het jubileum in herinnering gehouden.
