Oprichter van Tiona-elftal hangt schoenen aan de wilgen
Harrie de Best stopt na 46 jaar met voetballen bij Tiona
Na een rijke voetbalcarrière bij achtereenvolgens AWC en het door hem mede opgerichte Tiona hangt Harrie de Best (75) zijn voetbalschoenen definitief aan de wilgen. Op dinsdag 2 juni waren op sportpark De Waayershof in Niftrik voor het laatst de karakteristieke flitsen van de oud-selectiespeler van de groen-witten te bewonderen. Na tientallen jaren op het veld heeft hij besloten een punt achter zijn actieve voetballoopbaan te zetten. "Het verstand heeft gewonnen van de emotie," zegt De Best over zijn afscheid.
Harrie de Best speelde in de jaren '70 in de selectie van AWC. Op 30-jarige leeftijd stopte hij met het serieuze werk, vanwege drukke werkzaamheden, maar wilde wel recreatief verder spelen. In 1980 richtte hij daarom Tiona op: Thuis Is Ook Niet Alles. Binnen korte tijd had hij een gezelschap voetballers om zich heen verzameld, dat op de dinsdagavond op het trainingsveld van AWC een serieus partijtje voetbal speelde. Er werd fanatiek gevoetbald, maar zonder scheidsrechter en met kleine doeltjes, dus zonder keeper.
Tiona heeft door de jaren heen vele leden gekend en de samenstelling wisselde voortdurend. Bekende Wijchenaren speelden er in mee. Er werd gespeeld bij AWC, Diosa, Woezik en de laatste jaren bij vv Niftrik. Vandaag bestaat Tiona uit circa 16 leden, plus 4 niet-spelende ereleden, die na een lange dinsdagavondcarrière werden benoemd tot erelid.
Van de oorspronkelijke groep uit 1980 is alleen Harrie overgebleven. Hij is ook vanaf het allereerste moment de aanjager van het clubje geweest. Hij maakte de afspraken met de verenigingen, inde de jaarlijkse “contributie”, zorgde voor de leden bij lief en leed, beheerde de groepsapp en regelde het jaarlijks etentje bij Asia en later bij Sergio’s. Zonder hem was Tiona misschien wel ter ziele gegaan.
Op dinsdagavond 2 juni j.l. speelde hij zijn laatste wedstrijdje. Nog even fanatiek (géén walking football) in een gemêleerd gezelschap. Met zijn 75 jaar is hij niet eens de oudste; de gebroeders Leo en Henny Rossen overtreffen hem zelfs.
“Het verstand heeft na veel dubben gewonnen van de emotie," vertelt Harrie over zijn afscheid. "Door een slepende enkelblessure werd het voetballen steeds lastiger en dan komt het moment dat je de knoop moet doorhakken." Gevraagd naar de meest memorabele momenten, zegt hij dat het er soms zo fanatiek aan toe ging dat spelers met elkaar in de clinch lagen. Dan was Harrie de "scheidsrechter" die de mannen weer tot rust maande.
En bij een afscheid komt natuurlijk de onvermijdelijke vraag: wat gaat er door je heen? Zijn antwoord: “Toch wel de nodige emoties! Ik sluit hiermee een lange voetbalcarrière af en moet mijn Tiona na 46 jaar aan anderen overdragen.”
Hij zal het voetballen zeker gaan missen, maar blijft nog actief op de racefiets. En de leden van Tiona zullen er ongetwijfeld voor zorgen dat hij als erelid bij de jaarlijkse etentjes wordt uitgenodigd.