't Mozaïek strikt verrassend boeiende, grappige en muzikale acts in jubileumjaar
Theater 't Mozaïek scoort met sneak previews in nieuw jasje
Een jubileumjaar vraagt om iets extra’s. Dat besefte ook theater ’t Mozaïek, waar vorige week dinsdag het nieuwe theaterseizoen werd gepresenteerd. Niet met de gebruikelijke presentatieavond vol praktische mededelingen, maar met een avond waarin de voorstellingen en makers zelf centraal stonden. Een goede keuze, want daardoor kreeg het publiek vooral een indruk van de sfeer en diversiteit die het theater dit jaar wil uitstralen.
Door Lars Regeer
Anders dan bij voorgaande seizoenspresentaties koos het theater er dit keer voor om niet alles samen te brengen op één avond. De bekendmaking van de voorstellingen, de brochure en de start van de voorverkoop voor "Vrienden van 't Mozaïek" waren vooraf al verspreid en bekendgemaakt. Een verstandige keuze. Zeven artiesten kregen de ruimte om meer te doen dan een trailer van zichzelf opvoeren.
Het leverde een opvallend veelzijdige avond op. Beeldend muziektheater stond naast klassieke muziek, kleinkunst naast cabaret. Niet alles werkte meteen even trefzeker. De opening kende wat haperingen (Fieke Opdam stond vast in het verkeer en Anna Sollewijn leek haar stem sneller gevonden te hebben dan haar podiumvastheid) maar het programma herpakte zich snel.
De grootste verrassing van de avond kwam misschien wel van Bram de Vree. Klassieke muziek blijft voor veel theaterpubliek een genre waarvoor men respect voelt, maar zelden haast maakt. De Vree wist dat wantrouwen met opvallende rust te doorbreken. Met een fraai uitgevoerd stuk rond een doof wordende componist (Beethoven wisten de kenners) liet hij horen hoe muziek tastbaar wordt. "Verwacht geen drie uur durende show,” grapte hij nog, waarmee hij direct een deel van de zaal gerust leek te stellen.
Na de pauze verschoof het accent naar maatschappelijke thematiek, zonder dat de avond moralistisch werd. Jansen & de Boer maakten van angst en sprongkracht een lichtvoetige voorstelling met levensgrote poppen, terwijl Jeannine la Rose indruk maakte met een energiek optreden over "bodyshaming" en zelfacceptatie. Dat ze in een kwartier tijd een zaal wist te raken, tussendoor op het toneel van outfit wisselde én het publiek liet meezingen, zegt veel over haar ervaring.
Ook jonge makers krijgen opnieuw een podium in Wijchen. Luuk Ransijn bewees over subtiele humor te beschikken en muzikaal sterk te zijn. Zijn observatie over oorlogen en spanningen "ook buiten Alkmaar”, zijn geboorteplaats, was geestig gebracht en typeert zijn stijl. Dat hij eerder de Wim Sonneveldprijs won, is goed voorstelbaar.
Luuk Weggemans koos juist voor de aanval. Hij kwam binnen met grove grappen richting het publiek en leek daarmee in eerste instantie zijn hand te overspelen. Toch wist hij de zaal uiteindelijk terug te winnen met een absurdistisch en bijzonder geestig lied over een verzonnen gesprek met de vader van Jezus Christus. Het was brutaal, ongemakkelijk en tegelijkertijd verrassend effectief.
Dat de avond ondanks zeven totaal verschillende acts nergens rommelig werd, was ook te danken aan de organisatie. De techniek schakelde vrijwel vlekkeloos tussen muziek, cabaret en interviews, terwijl presentator Beaudé Hendriks soepel bleef schakelen tussen zijn rol als interviewer en gastheer.
Programmeur Eline Zwitserloot gaf tussen de acts door eerlijk toe dat een 25-jarig jubileum voor een middentheater niet automatisch betekent dat grote namen in de rij staan. Toch staat er met namen als Nienke Plas, Sara Kroos, Roué Verveer en Kor Hoebe een programma dat meer dan voldoende publiek zal trekken. Opvallend genoeg werd daar dinsdagavond nauwelijks mee geschermd. Juist deze presentatieavond liet zien dat het predicaat "middentheater” geen beperking hoeft te zijn, maar juist ruimte biedt voor ontdekking, risico en verrassing.