Lente
Ik las dat het eerste kievits-ei dit jaar is gevonden in Ravenstein. Nee, het ei is niet geraapt, dat mag niet meer, we maken er een foto van. In de jaren ‘70 van de vorige eeuw raapten we nog wel een kievitsei uit de wei. Ik herinner me dat ik op bezoek was bij familie in Niftrik en dat het jongste nichtje – toen een jaar of zes oud – opgewonden binnen kwam rennen met maar liefst drie kievitseieren in haar kleine handjes. “Bakken”, riep ze enthousiast, “we gaan eieren bakken”. Toegevingsgezind pakte haar moeder een koekenpannetje – “Nee, de echte pan”, riep het meisje, waarna moeder een zware gietijzeren bakpan op het vuur zette. Zo werden destijds de kievitseieren gebakken! Dat was op een mooie dag in april. Dit jaar is het eerste kievitsei al op 6 maart gevonden. Het klimaat verandert…
Ook bij de gracht rondom het kasteel laat de natuur ons weten dat ze dit jaar aardig voor loopt op hoe we het vroeger gewend waren: er lopen nu al allerlei lieve kleine pluizige kuikentjes mee met hun kwakende ouders. Nou ja, meelopen…? Ik zag laatst hoe een grote personenauto, beetje model blokhut op wielen, de weg versperd zag door vader en moeder eend met een hele sliert kuikentjes erachteraan. Maar terwijl vader en moeder eend doorliepen zodat de auto het kasteelpark in kon rijden, bleven de kuikentjes pontificaal midden op de inrit zitten. Totdat ze door een harde claxon werden verjaagd.
Op die manier verliest de natuur het van de mens. Onwillekeurig moest ik even denken aan wat er gaande is in het Midden-Oosten. Een president uit een ver land – laten we het verder maar anoniem houden – zegt daar dat hij graag wil onderhandelen en zegt erbij “Als de uitkomst van de onderhandelingen niet is zoals ik wil, vernietig ik jullie”. Heeft niks met ons mooie dorp te maken hè? Nee, inderdaad niet… totdat je even benzine gaat tanken.
Weglopend van onze park-parkeerplaats kwam ik langs dat mooie huis dat afgebroken gaat worden om plaats te maken voor appartementen. Ach, er is de laatste 40 jaar zoveel afgebroken in Wijchen, om dat ene huis kan ik me niet meer druk maken. Maar ik lig nu al wakker van de te verwachten verkeerschaos als daar daadwerkelijk gesloopt en gebouwd gaat worden.
Meester Prikkebeen