Vervolg van pagina 1
Amber Boone blikt terug op duikmissverkiezing
Je komt aan op een luxe resort en wordt meteen als speciale gast behandeld. Overal bloemen, helderblauw water en in mijn kamer kon ik via een glazen vloer de zee zien. Ik werd meteen gevraagd of ik wilde duiken. Dat heb ik natuurlijk gedaan, ik ben dol op duiken. Ik stapte in een droom."
Wanneer sloeg dat gevoel om en werd het serieus?
“Zodra de verkiezing begon. In het begin was het ontspannen, maar daarna werd alles strak georganiseerd. Vroeg opstaan, rond vier of vijf uur, make-up, ontbijt en dan trainingen of fotoshoots. ’s Avonds briefings voor de volgende dag. Dat ging twee weken zo door. Het is bewust intens. Ze willen zien hoe je functioneert onder druk, met weinig slaap en veel prikkels. Als Miss Scuba International ben je een uithangbord voor de duikwereld en moet je onder druk kunnen presteren."
Hoe hield jij je staande daarin?
“Het was goed te doen omdat de sfeer onderling prettig was. De staf was vriendelijk en deelnemers hielpen elkaar. Tegelijkertijd moet je constant scherp zijn. Altijd representatief, altijd op tijd. Te laat komen werd niet geaccepteerd. Dat vraagt discipline. Je leert gefocust blijven, ook als je moe bent. Het was zeker pittig.”
Wat stond er op het programma?
“Catwalktraining, fotoshoots, public speaking, workshops over marine conservation en talentenshows. Daarnaast kregen we PADI-duikcertificaten en zelfs een ‘mermaid’-cursus. Alles telde mee voor de eindscore. Je zag duidelijk verschil tussen meiden uit de duikwereld en meiden uit de misswereld die juist moesten leren duiken. Daar hield de organisatie ook rekening mee. Het gaat hier echt niet alleen om uiterlijk.”
Hoe gingen de meer klassieke
missonderdelen je af?
“Naarmate de weken vorderden, werd ik relaxter en ging het poseren beter. Het mooiste was de onderwaterfotoshoot. Normaal gebeurt dat in een zwembad, maar nu deden we het in zee. Ik had een grote jurk geleend van een onderwaterfotograaf. Die was súperzwaar. Hierdoor kon ik niet ver het water in, maar achteraf bleek dat juist perfect, omdat je daar het mooiste licht kreeg door de reflectie van het water.”
Je werd twee weken lang beoordeeld. Hoe werkt dat precies?
“Alles telt mee: hoe sociaal je bent, hoe je met de staf omgaat, hoe je presteert tijdens duiken en fotoshoots. Die scores worden meegenomen naar de finale. Daar kwamen de catwalk, talentenshow en public speaking bij.”
Hoe kijk je terug op die finale?
“De talentenshow ging heel goed. Ik heb Taiwanese roots en speelde een Aziatisch lied op de dwarsfluit. De zaal begon mee te zingen, dat was bijzonder. Public speaking vond ik lastiger. We kregen twaalf hashtags die we moesten verwerken. Door verwarring met de timing moest ik mijn verhaal afbreken.
Dat was jammer, want het was een persoonlijk verhaal.”
Toch eindigde je in de top vijf.
“Daar was ik echt trots op. Zeker omdat kandidaten in andere landen vaak veel intensiever worden voorbereid. Top vijf worden in zo’n internationale groep is bijzonder."
Wat was voor jou het hoogtepunt?
“De finale was een ontlading. Twee weken lang werk je naar dat moment toe: het podium, de catwalk, alles geven. Dat was heel gaaf, maar je bent ook volledig uitgeput.”
En buiten het podium?
“Mijn eerste duik met de meiden. Dat was echt bijzonder. In Nederland duik ik bijna alleen met mannen. Hier was ik twee weken lang met vrouwen. Je wordt een soort familie. Er was geen jaloezie of haat naar elkaar, terwijl je dat bij een missverkiezing misschien zou verwachten. Ik heb daar vriendschappen voor het leven gesloten, over de hele wereld.”
Kon je ook aandacht vragen voor jouw eigen project, Duik de Noordzee Schoon?
“Ja, absoluut. Ik heb er veel over kunnen vertellen en mensen ontmoet die dit soort initiatieven steunen. Het netwerk is gelegd. Daarnaast leer je veel van andere deelnemers en hun projecten. We hebben koraal geplant en opruimduiken gedaan. Dat neem ik allemaal mee.”
Hoe kijk je nu terug op deze
ervaring?
“Sommige dingen zijn natuurlijk wat gespeeld, dat hoort bij een missverkiezing. Maar ik heb in twee weken enorm veel geleerd. Nieuwe vaardigheden, nieuwe inzichten, nieuwe mensen. Ik had nooit gedacht dat ik hieraan zou meedoen, maar het heeft me veel gebracht.”
En vooruitkijkend?
“Ik weet beter wat ik wil. Ik ga naar Bonaire om mijn diploma tot duikinstructeur te halen en daar drie maanden te werken. Dat had ik eerder niet gedurfd. Nu voelt het als een logische volgende stap.”