Vrienden zien
Afgelopen zondag was er een brocante-markt in de kasteeltuin. Het blijft vervreemdend om een geel bord bij de ingang van het park te zien waarop staat dat er een parkeerverbod is… In de plaats van auto’s stonden er afgelopen zondag marktkraampjes waar van alles te koop was. Nou ja, van alles – het waren allemaal spulletjes waar ik niet meer mee thuis wil komen. Vroeger wel, dan kon ik er mijn hartje aan ophalen, maar tegenwoordig is ontspullen het toverwoord: wat je jarenlang verzameld hebt, soms tegen beter weten in, daar moet je nu vanaf zien te komen. Weggooien is nog een brug te ver, maar weggeven doe ik al wel eens. Het moet wel weg voordat het een blok aan je been wordt – of dat van je kinderen… Als u dit herkent, kan ik uw leeftijd tot op tien jaar nauwkeurig raden.
Des te beter dus dat ik pas na sluitingstijd door het park ben gelopen. Bezoek aan vrienden die middag was belangrijker, zeker als die vrienden een broze gezondheid hebben. Zodoende kwam ik vooral kooplui tegen die hun spulletjes weer aan het inpakken waren. En dat was heel wat: we zagen op de goeddeels leeggeruimde tafels nog klokken, sieraden, serviezen – helemaal compleet zei de verkoper, maar ik betwijfelde of hij tot vier kon tellen – sjaals, oude ansichtkaarten, kinderspeelgoed, boeken – nee meneer, dat zijn geen boeken, dat zijn prentenboeken! – en nog veel meer.
Of hij een goede dag had gehad, vroeg ik. “Jazeker meneer. De verkoop kon beter, maar we hebben onze vrienden weer gezien”. Hoezo vrienden? “Nou we kennen elkaar eigenlijk van de markt in Venlo en sindsdien komen we elkaar op elke markt weer tegen”. En hup daar ging de rest de verhuisdoos in, ingepakt voor de volgende markt.
Traditiegetrouw eindigde onze wandeling door Wijchens centrum voortijdig. We hadden nog geen 1000 stappen gezet of we kwamen een kennis tegen en toen was het wel erg verleidelijk om even bij te kletsen onder het genot van een kopje koffie – en meer. En als je dan op hetzelfde terras aan het horecastraatje kennissen uit je jeugd tegen het lijf loopt, gaat het verleden weer helemaal herleven: mooie gesprekken, mooie herinneringen, mooie mensen. En zo blijkt het leven – vol herinneringen en gezellige mensen, en zonder spullen – weer heel goed!
Meester Prikkebeen