Klein detail
Een mooie herfstmiddag, tijd om een wandelingetje te maken en even uit te waaien. We gingen in een ruime cirkel om het centrum van Wijchen heen: een stukje Meer, over de Oosterweg richting Valendries, de Ringlaan en zoetjesaan richting molen. Het was genieten van de mooie kleuren van het gekleurde herfstblad aan de bomen. En het was verbazen om de vele huizen die momenteel verbouwd worden. En spannend om te zien hoe op één plek zwart landbouwplastic boven een openliggend dakje lag te fladderen. Nog spannender werd het toen we door een straatje liepen waar we nadrukkelijk herinnerd werden aan Halloween. Kunststof vleermuizen aan de gevels, een geraamte in een lange jas en een reuzenspin in een web van wel vier meter breed. Maar het was pas echt schrikken toen we een kennis tegenkwamen die altijd lekker fanatiek aan het handballen is in onze sporthal Arcus. Hij vertelde een spannend verhaal over zonnepanelen en een strop van €60.000,-.
Zijn verhaal komt op het volgende neer: op het dak van de sporthal liggen 1200 zonnepanelen stroom op te wekken. Dat doen ze goed. De zonnepanelen zijn van een energiecorporatie en aangeschaft met geld van particuliere aandeelhouders. Arcus huurt die zonnepanelen voor een slordige 30.000 euro per jaar – daar kunnen die gekleurde lampjes in de stoep voor de voordeur van liggen knipperen. Alleen had het bestuur over het hoofd gezien dat de huur geen vast bedrag is: de huur wordt hoger als de energieprijzen stijgen. Klein detail…
U raadt al wat er gebeurde? Oorlog in Oekraïne, de elektriciteitsprijzen stijgen en Arcus moest plots 60.000 euri meer betalen aan de energiecorporatie. Kunnen ze niet, dat zouden ze moeten verhalen op de sporters die er regelmatig van de zalen gebruikmaken. Dat is zielig en daarom betaalt de gemeente Wijchen het. Dat is dan wel weer zielig voor de belastingbetalers in Wijchen, maar dan wordt de strop in elk geval over meer mensen uitgesmeerd. Doet minder pijn!
En wat is nu de conclusie? In elk geval dat de gemeente een groot hart heeft – een sporthart misschien wel. Maar het mag, raadslid of niet, niet de gewoonte worden om met vragende blik naar de gemeente te kijken als een bestuur zich misrekent of details over het hoofd heeft gezien.
Meester Prikkebeen