‘Het leven is kort, je moet je dromen achterna’

Kijkers van Ik Vertrek zullen het ongetwijfeld herkennen: de gedachte dat je ook gewoon je koffers kunt pakken, Nederland achter je kunt laten en ergens anders een nieuw leven kunt beginnen. De Wijchense Chantal Derksen deed het. Inmiddels woont ze al zo’n 2,5 jaar met haar gezin in Málaga, waar ze werkt als aankoopmakelaar.

Door Lars Regeer

“Daar zit natuurlijk wel een heel verhaal achter,” schreef Chantal bij de uitnodiging voor een kop koffie. Een week geleden, tijdens haar vakantie in Wijchen, schuift de Wegwijs daarom aan in de achtertuin van haar ouderlijk huis in de Kraaijenberg. De zon schijnt volop. “Nou, dat hebben wij daar dus wat vaker,” zegt ze lachend als het gesprek al snel op de reden van haar vertrek naar Spanje komt.

Want wie Chantal een beetje kent, weet dat haar band met Wijchen groot is. Ze groeide op in de Kraaijenberg, ging daar in de buurt naar school en later naar het Maaswaal College. Toen ze 18 was, werd ze page van Prins Tonny Gerrits. “Toen ben ik echt betrokken geraakt bij het dorp. Samen met Nikki Driessen was ik page. Dat was een hele leuke tijd. Tonny kon nergens nee tegen zeggen, dus onze agenda zat bomvol met carnavalsactiviteiten en feestjes.” Nog altijd spreekt ze mensen uit die tijd. “Dat is het mooie van Wijchen: het ons-kent-onsgevoel.”

Toch woont ze inmiddels niet meer om de hoek. Een belangrijke reden om die stap te zetten kwam uit een onverwachte hoek. Na de geboorte van haar dochter bleef er een harde plek in haar borst zitten. Het bleek borstkanker te zijn. “Er zat een behoorlijke tumor. Dat was echt schrikken. Het was een heel moeilijke periode.”
Inmiddels is ze weer gezond, maar de ziekte veranderde haar kijk op het leven. “Ik ben daardoor gaan nadenken. Het leven is kort, dus je moet je dromen achterna. Dat gevoel dat je kiest voor zekerheid heb ik volledig overboord kunnen gooien. Ik leef nu veel meer in het moment.”

Een leven in het buitenland was al vaker ter sprake gekomen. Chantal en haar man zijn allebei reislustig en houden van avontuur, buitenleven en natuur. Eerst verbleven ze een half jaar in Mexico. “Dat beviel zo goed dat we daarna verlangden om permanent in het buitenland te wonen. Wij zijn vervolgens verder gaan zoeken naar een regio met een leuke stad, veel groen en natuur, dichtbij de luchthaven, de zee én een skigebied. Zo kwamen we uit bij de Costa del Sol.”

De verhuizing zelf viel Chantal uiteindelijk mee. “Natuurlijk komt er veel op je af, want alles is nieuw. Maar dat is ook wat wij leuk vinden. Emigreren ging eigenlijk relatief vlekkeloos. Vooral het dagelijkse leven is anders dan in Nederland. Ze zijn daar van mañana, mañana. Het gebeurt geregeld dat je twee keer naar de gemeente moet om papierwerk te regelen. Alles is niet zo strak georganiseerd als in Nederland.”

En juist dat heeft volgens Chantal ook wel iets. “Je wordt er zelf een stuk rustiger van. In Nederland is alles gepland. In Spanje kan ik gewoon vragen of iemand morgen langskomt en dat past vrijwel altijd.”

Het gezin heeft het ondertussen prima naar de zin in Spanje. Vooral het buitenleven bevalt goed. “We gaan vaak ‘s avonds naar het strand. Dat is heerlijk. Het leven buiten, het weer natuurlijk. Maar ook het schoolsysteem bijvoorbeeld. De kinderen hebben drie maanden vakantie en kunnen dan op kamp of een speciaal vak volgen. Wat mij vooral opvalt, is hoe positief en complimenteus Spanjaarden naar elkaar zijn. Ze lijken zich minder druk te maken om kleine dingen en genieten meer van het moment.”

De verhuizing bracht bovendien een andere baan met zich mee. “In Nederland werkte ik in de jeugdzorg, voor speciale doelgroepen. Dat kennen ze daar eigenlijk niet echt. Op een feestje werd ik vervolgens benaderd met de vraag of ik geen vastgoedmakelaar wilde worden. De aanpak paste niet helemaal bij mij, merkte ik tijdens dat gesprek, maar ik ben daardoor wel verder gaan kijken. Inmiddels werk ik alweer bijna twee jaar bij een kantoor in Marbella als aankoopmakelaar voor de Nederlandse markt. Dat past heel goed bij mij. Ik heb veel contact met mensen en kan mijn enthousiasme voor deze regio overbrengen.”

Helemaal vergeten is Wijchen zeker niet. Wat ze het meest mist? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Familie en vrienden, en stiekem toch ook een beetje de HEMA.” Maar ook het centrum van Wijchen heeft nog altijd een streepje voor. “Wat ik heerlijk vind aan Wijchen is dat je op het Marktplein op een terrasje kunt zitten. Terrasjes heb je in Spanje natuurlijk overal, maar zo’n gezellig marktplein vind ik toch wel iets wat Wijchen uniek maakt.”

Of ze ooit definitief terugkeert naar Wijchen, weet Chantal niet. “Heel cliché, maar ik leef van dag tot dag. Ik denk het niet, maar zeg nooit nooit.”