Voor altijd in onze herinnering: Henk ‘de Wezelaar’ Willems

Hoeveel Wijchenaren hebben niet genoten van de verhalen van Henk Willems, beter bekend als De Wezelaar? Hij deelde ze gul. Op zijn eigen Facebookpagina, in de groep Blik vol herinneringen en uiteindelijk ook in dit weekblad. De klokkenmaker, die al meer dan veertig jaar in Malden woonde, wist zijn lezers telkens weer even terug te brengen naar het Wijchen (of beter gezegd: Wezel) van vroeger. Zodra Henk de pen oppakte, gingen de deuren naar het verleden wijd open.

Een van zijn geheimen, zo vertelde hij in zijn voorstelinterview in dit blad, was dat hij altijd achterstevoren schreef. “Net als Roald Dahl moet ik eerst een goed slot hebben. Daar schrijf ik dan naartoe.” Dat gold niet alleen voor zijn verhalen, maar ook voor zijn eigen levensverhaal. Henk wist dat hij ongeneeslijk ziek was, uitgezaaide longkanker, en schreef stap voor stap naar zijn eigen einde toe. Onder meer op zijn eigen pagina ‘Het korte verhaal.’

Aanvankelijk in de reeks This is the end, later omgedoopt tot Never ending story, nam hij iedereen die wilde lezen mee in zijn laatste dagen. Ontroerend, met humor, maar altijd eerlijk en kenmerkend. Over hoe het nieuws tot hem kwam, wat het met hem deed en hoe hij het leven wilde loslaten.

Zijn stijl was kort. Bondig. Beschrijvend. En altijd met een climax die raakte. Verhalen over zijn jeugd, zijn klokkenmakerij. Maar bovenal verhalen die mensen weer deden mijmeren over het Wijchen van toen.

Pas relatief laat in zijn leven pakte hij de pen op. Na de lagere school in de Woezik ging Henk naar de Nijmeegse ambachtsschool Dr. Poels. Daarna werkte hij bij Willem Smit, voor een koppelbaas in Duitsland en in een klokkenfabriek in Druten. Uiteindelijk vestigde hij zich als zelfstandig klokkenmaker in Malden.

Daar bleek zijn talent. Voor klokken, maar ook voor schrijven. Tijdens een mindere periode kreeg hij het advies om te gaan noteren. In coronatijd kwamen die aantekeningen weer boven. Het eerste verhaal, over zijn opa en oma, verscheen op Blik vol herinneringen. The rest is history.

Tot zijn laatste adem voelde Henk zich gesterkt door de vele hartverwarmende reacties van lezers. Zij zullen hem missen. Net als zijn familie, en al diegenen wier leven hij mooier maakte.

Henk Willems overleed op 16 september 2025. In het Hospice aan de Fazantstraat in Wijchen maakte hij zijn laatste ‘tussenstop’, zoals hij het zelf omschreef. En we geven hem graag het laatste woord.

Laatste tussenstop
Morgen ga ik verhuizen.
Na 10 dagen ziekenhuis.
Mijn laatste move.
De liggende acht, symbool voor eeuwig durende beweging.
Weer terug naar Wijchen.
Naar een hospice.
Laatste oord voor zieke trekpaarden.
Aan het einde van een doodlopende straat.
De Symboliek
De Fazantstraat in Wijchen, mijn laatste tussenstop.
Daarna rest alleen nog de verzonnen wereld van maagden en eeuwige jachtvelden, het Walhalla of de zoetgevooisde hemel ontsproten uit het brein van christelijke fanaten.
Maar eerst Wijchen.
Back home again.
Vanaf tien september.
Hendje uit de Fazantstraat.

De Wezelaar.