Burgemeester Renske Helmer openhartig over borstkanker

Burgemeester Renske Helmer-Englebert kreeg de diagnose borstkanker een aantal jaar geleden. Zij vertelt wat dit voor haar betekende en hoe ze de kracht heeft gevonden om haar nieuwe spiegelbeeld te omarmen.

Door Nicole Janssen 

“Het is heel belangrijk dat we hier in Nederland de mogelijkheid hebben van de bevolkingsonderzoeken. Ik kom uit de zorg, dus ik zie het belang van de onderzoeken in. Het borstkankerbevolkingsonderzoek kan wel een stuk beter. Er kan bijvoorbeeld nagedacht worden over hoe het onderzoek prettiger gemaakt kan worden en over betere methodes. Ik vind dat het persoonlijker kan en het is fijn als er meer tijd komt voor de vrouwen en mannen die het onderzoek ondergaan. Adviseer vrouwen bijvoorbeeld vooraf om een vestje mee te nemen, en vertel het verhaal van het onderzoek niet ter plekke als iemand ontbloot voor je staat, dat is zo onpersoonlijk en je bent op dat moment ontzettend kwetsbaar.

Het onderzoek naar borstkanker staat bekend als niet prettig, maar ik zeg dan altijd: een vergevorderde borstkanker nog veel minder. We moeten vrouwen erop blijven attenderen hoe belangrijk deelname aan het onderzoek is. Hoe eerder je erbij bent, des te beter je kansen. Maar ik snap ook dat deze afweging voor iedereen persoonlijk is. Iedereen moet zijn of haar eigen keuze hierin maken. Wat ik de mensen wel graag wil meegeven: denk heel goed na voordat je beslist níet mee te doen aan het onderzoek. Laat je in ieder geval goed informeren en probeer bij jezelf te blijven, welke keuze je ook maakt.”

Diagnose

“Dankzij deelname aan het bevolkingsonderzoek is borstkanker bij mij vroegtijdig ontdekt, ik had nog geen uitzaaiingen. In 2019 deed ik mee met het borstkankerbevolkingsonderzoek. Ik ging er met een goed gevoel in, want ik voelde me gezond en een jaar daarvoor had ik nog een goed bericht gekregen. Tijdens een onderzoek was gebleken dat ik het borstkankergen wat in mijn familie voorkomt, niet bij me draag. Drie dagen na het onderzoek werd ik gebeld met slecht nieuws. Ze hadden borstkanker ontdekt. De grond zakte onder mijn voeten weg, hoe kon dit nou? Ondanks dat ik me gezond voelde, was ik dit kennelijk niet.

Na het krijgen van de diagnose kom je in een rollercoaster terecht. Er vinden meerdere gesprekken met artsen plaats, waarbij je heel veel informatie krijgt die je moet verwerken. Alles wordt gelijk in een sneltreinvaart gezet, terwijl je op zo’n moment heel kwetsbaar bent. Mijn partner, moeder en mijn kinderen zijn ontzettend belangrijk geweest in deze tijd, steun vanuit het thuisfront is van immens belang. Het is belangrijk te beseffen dat zij óók deel uitmaken van de ziekte, voor hen staat de wereld ook op z’n kop en moet het een plek krijgen.”

Borstsparend of amputatie

“Het traject wat ik moest doorlopen werd gaandeweg aangepast. Mijn nachtmerrie kwam uit want een borstsparend-traject bleek niet voldoende. Amputatie was de enige mogelijkheid. Het krijgen van die boodschap was erg heftig, dat wens je nooit mee te maken. Tijdens datzelfde gesprek werden er meerdere opties besproken voor na de amputatie. Van het dragen van een prothese, tot een reconstructie, of aan het dragen van een sjaal. Achteraf vind ik dat heel vreemd, waarom krijg je al die informatie tegelijk? En waarom wordt de optie om niks te doen niet actief aangeboden? Net als met het krijgen van de diagnose kanker, krijg je weinig tijd om de boodschap en alle informatie te verwerken. Mijn advies aan de zorg is: geef de mogelijkheid aan patiënten het te laten landen, dat is zo belangrijk. Iedereen is daar verschillend in, de een gaat er gelijk volle bak voor maar de ander heeft meer tijd nodig voor verwerking. Ook de boodschap van het dragen van een sjaal gaf mij het gevoel dat je in deze samenleving niet zichtbaar met één borst door het leven zou kunnen gaan. Je bent wie je bent, met of zonder borsten. Dat is voor iedereen persoonlijk. Voor mij werd het vrouw-zijn-gevoel niet aangetast na de amputatie. Hoe je verder door het leven wil gaan is aan jou, met of zonder prothese. Daar is geen goed of fout in. Zolang je maar bij jezelf blijft, dat is het belangrijkste. Zorg ervoor dat je op je eigen manier je de vrouw kunt voelen die je wilt zijn. Het verhaal van de amazonevrouwen uit de oudheid geeft mij kracht. Volgens de legende zouden deze strijdbare vrouwen hun rechterborst verwijderen waardoor ze beter te paard konden boogschieten.”

Wees trots op wie je bent

“Mensen die borstkanker hebben, of hebben doorstaan, mogen wat mij betreft in het zonnetje worden gezet. Dat gebeurde bijvoorbeeld met de modeshow vanuit het Marikenhuis eerder deze maand, in Nijmegen. Die vrouwen kregen professionele catwalk training en liepen er prachtig bij. Wat een mooi event was dat, de vrouwen straalden enorm! Er werd gelachen en gehuild, maar bovenal was er een algemeen gevoel van trots. Trots op wie ze zijn geworden en dat ze er mogen zijn. Tijdens de show liepen alleen vrouwen mee, maar laten we vooral de mannen niet vergeten. Al is het zeldzaam, ook bij mannen komt borstkanker voor.”